İNSANIN MAKAMLA İMTİHANI

Bazı insanlar yükseldikçe hafifler. Bazıları ise yükseldikçe ağırlaşır.
Oysa hakikat şudur:
İnsanı ağırlaştıran makam değil, makamın yükünü taşıyamayan nefstir.
Bir koltuğa oturmak kolaydır ama o koltuğun hakkını verecek bir kalbe sahip olmak… işte asıl imtihan orada başlar.
Çünkü makam, insanın dışını büyütür ama içi büyümemiş bir insanın elinde, o büyüme bir taşkınlığa dönüşür.
Söz kesilir… Göz devrilir…
Selam eksilir… Şükür unutulur.
Ve insan fark etmeden,
bulunduğu yerin değil,
bulunduğu yerin gölgesinin insanı olur.
Oysa bu topraklar…
Kadim bir terbiyenin izlerini taşır.
Biliriz ki; büyüklük, sesin yükselmesinde değil,
sözün incelmesindedir.
Güç, hükmetmekte değil,
hakkı gözetebilmektedir.
Ve asıl makam…
insanın kendi nefsine söz geçirebildiği yerdir.
Bir insanın zarafeti,
karşısındakine verdiği değerde saklıdır.
Kapıyı tutuşunda, sözü devredişinde, bir başkasını kendinden önce anışında…
Çünkü incelik, öğretilmez.
Yaşanır.
Ve insan, sahip olduklarıyla değil, taşıyabildikleriyle ölçülür.
Bugün birçok yerde unvanlar büyüyor…
Ama kalpler aynı oranda genişlemiyor.
İşte tam da bu yüzden,
en büyük eksiklik bilgi değil,
hal eksikliği.
Çünkü hal; insanın içinden taşan, başkalarına değen sessiz bir dildir.
Ve o dil yoksa… en doğru söz bile, en yanlış yerden duyulur.
Belki de artık sorulması gereken soru şudur:
Bir yere gelmek mi istiyoruz…
Yoksa bir yer olabilmek mi?
Çünkü insan bir yere gelebilir ama bir yer olamazsa…
gittiği her yerde eksik kalır.
Ve günün sonunda…
kimse makamı hatırlamaz.
Ama herkes, bir insanın kendisine nasıl davrandığını hatırlar.
Sinem Boyan 
İletişim Eğitmeni 
Program Yapımcısı 
Sunucu