Cesaret Yoksa Yol Da Yoktur

İnsan, çoğu zaman hayatın kendisine kapıları kapattığını sanır.
Oysa hakikat daha sade, daha çıplaktır:
Kapılar açıktır…
Ama içeri girecek cesaret yoktur.
Hep daha iyi bir hayat isteriz.
Daha çok kazanmak, daha çok görünmek, daha çok “olmak”… Ama “olmak”, istemekle başlamaz.
Olmak, bir kararın ardından yürümeyi göze almakla başlar.
Bugün sokaklarda, kalabalıkların içinde nice insan var;
Konuşamayan…
Kendini ifade edemeyen…
İçindeki hakikati dışarı çıkaramayan…
Ve en acısı;
Bunun farkında olanların bile sessiz kalması.
Çünkü insan, eksik olduğunu kabul ettiğinde aslında yeni bir kapının eşiğine gelir.
Ama o eşikten geçmek…
İşte orası cesaret ister.
Garip bir çelişki değil mi?
Bir akşamın neşesine, bir sofranın keyfine, bir anlık hazza cömertçe harcanan zaman ve para…
Konu kendini büyütmek olunca bir anda geri çekilir.
Oysa insan, kendine verdiği değeri en çok neye yatırım yaptığıyla gösterir.
Ve hayat…
Hiç kimseyi eksik olduğu için geride bırakmaz.
Ama adım atmayanı beklemez.
Tasavvuf ehli der ki:
“Yol, yürüyene açılır.”
Yani hakikat, niyet edene değil… niyetinin arkasından yürüyene görünür.
Bugün birçok insan daha iyi bir hayatın hayalini kuruyor.
Ama çok azı o hayatın gerektirdiği dönüşüme razı oluyor.
Çünkü dönüşüm; konforu terk etmektir.
Kendinle yüzleşmektir.
Ve bazen aynaya bakıp şunu diyebilmektir:
“Ben daha iyisini yapabilirim.”
İşte o an…
insanın kendine doğru attığı ilk adımdır.
Ve unutulmamalıdır ki;
Hiçbir eğitim, hiçbir bilgi, hiçbir fırsat sen kapısından içeri girmezsen sana ait olmaz.
Belki de mesele hiçbir zaman imkân değildi…
Belki mesele, o imkânın eşiğinde durup geri dönmekti.
Şimdi kendine sessizce sor:
Ben gerçekten değişmek istiyor muyum…
yoksa sadece değişmiş gibi mi görünmek istiyorum?
Eğer cevap kalbinden gelirse,
bil ki yol orada başlar.
Çünkü hayat… bekleyenleri değil, yola çıkanları seçer.
Konfor alanı insanı korur…
ama hakikate götürmez.
Sinem Boyan
İletişim Eğitmeni 
Program Yapımcısı 
Sunucu