Kozmik Sistem ile İlâhî Hakikatin Buluşma Noktası
İslam düşünce sistemi “teslimiyet” üzerine kuruludur. Teslimiyet; varlığın özüne, kaynağına ve hakikatine yöneliştir. Tasavvuf bu teslimiyetin derinlik boyutudur. Varlığın özünü, “Hu” boyutunu, yani Allah’ın kendi zatını idrak etmeye açılan kapıdır.
Tasavvufî bakış açısında evren başıboş değildir. Her şey ilahî sistem içinde görevli ve bilinçlidir. Bu anlayışla astrolojiye bakıldığında gök cisimleri yalnızca fiziksel varlıklar değil; ilahî isimlerin (Esmâü’l Hüsnâ) tecelli merkezleridir.
Risalet ve Nübüvvet Sistemi
- Risalet → Hakikatin bildirilmesi
- Nübüvvet → O hakikat ile nasıl yaşanacağının gösterilmesi
Peygamber; “Resul” ve “Nebî” yönüyle hem hakikati bildirir hem yaşama modelini ortaya koymaktadır.
Tasavvufa göre sistem tetikleyicidir. Suretler (formlar) ve katmanlar açıldıkça birlikten çokluğa, çokluktan tekrar birliğe dönüş süreci yaşanır.
Yedi Kat Gök – Yedi Bilinç Boyutu
Kur’an’da geçen “7 sema” yalnızca fiziksel katmanlar değil, bilinç mertebeleridir.
 |
Tasavvuf geleneğinde yedi gök, klasik astrolojideki yedi gezegenle eşleştirilmiştir:
Miraç anlatımında Hz. Muhammed (sav) bu katmanlardaki bilinç temsilcileriyle görüşür. Bu, insanın kendi içsel yükselişini sembolize eder. Hz. Muhammed (sav.) İnsan-ı Kamil’dir.
Âlem-i Kebîr ve Âlem-i Sağîr
Tasavvufta iki temel kavram vardır:
- Âlem-i Kebîr → Büyük evren (makrokozmos)
- Âlem-i Sağîr → İnsan (mikrokozmos)
Aziz Nesefî’nin ifadesiyle:
“Yedi dış aza dünyanın yedi bölgesidir; yedi batın aza da yedi kat göklerdir.”
İnsan, evrenin küçük modelidir. Göklerde olan insanda; insanda olan göklerde tecelli eder.
İnsan Bedeni ve Gezegen Katmanları
Mikrokozmosun Kozmik Anatomisi
Tasavvuf öğretisinde insan yalnızca biyolojik bir varlık değildir. İnsan, Âlem-i Sağîr’dir; yani küçük evrendir. Büyük evrende (Âlem-i Kebîr) var olan her hakikat, insanda nüve hâlinde mevcuttur. Bu sebeple göklerin katmanları ile insanın beden ve bilinç katmanları arasında sembolik bir paralellik kurulmuştur.
Yedi kat gök öğretisi, insanın yedi bilinç mertebesiyle eşleştirilir. Her gezegen bir bilinç kapısını, her organ bir tecelli merkezini temsil eder. Bu eşleşme deterministik değil; semboliktir.
Bu eşleşme, gezegen enerjisinin insanın biyolojik ve ruhsal yapısında tecelli ettiğini anlatır.
Kalp (☉ Güneş), merkezdir. Muhammedî hakikatin sembolüdür. Güneş nasıl sistemin merkezinde ışık yayıyorsa, kalp de ilahî idrakin merkezidir.
Ay (☽) bilinçaltını, yaratılışın ilk safhasını; Merkür (☿) zihinsel idraki; Venüs (♀) cemal tecellisini; Mars (♂) celal enerjisini; Jüpiter (♃) hikmet ve genişliği; Satürn (♄) ise kader ve sınav boyutunu temsil eder. Bu sembolik yapı, insanın içsel yükselişini anlatır. Miraç, yalnızca tarihsel bir olay değil; insanın bilinç katmanlarını aşarak hakikate yükselişidir.
Mevlânâ Celâleddîn Rûmî’nin şu sözü bu dönüşümü en güzel şekilde ifade eder:
“Ben hamdım, piştim, yandım.”
Ayrıca insanın dönüşüm yolculuğunu anlatan şu söz de tasavvufî kozmolojiyi özetler:
“Ben beşer idim, aşk ile insan oldum.”
İnsan, göksel katmanları kendi içinde taşıyan bir bilinç varlığıdır. Astrolojik semboller bu içsel yapının haritasıdır.
Tasavvuf geleneğinde anlatıldığı üzere:
“12 burçta 12 melek vardır. Yedi gezegen gece ve gündüz o burç kapılarında dolaşarak hizmet eder.”
İbn Arabi, Fütûhât-ı Mekkiyye’de şöyle anlatır:
Allah kürsü içinde dairesel bir yapı yaratmış ve onu 12 eşit parçaya bölmüştür. Bu parçalara “burçlar” denmiştir. Bu sistem kozmik düzenin matematiksel ve ilahî boyutudur.
Gezegen Günleri ve Esmalar
Zamanın İlâhî İsimlerle Titreşimi
Kadim İslam kozmolojisinde haftanın günleri gezegenlerle ilişkilendirilmiştir. Her gün belirli bir ilahi isim (Esmaü’l-Hüsna) titreşimiyle anılır. Bu eşleşmeler sadece sembolik değil; bilinç çalışması için kullanılan irfanî sistemlerdir.
- Pazartesi (Ay): El-Latîf – incelik, şefkat
- Salı (Mars): El-Kahhâr – mücadele, irade
- Çarşamba (Merkür): El-Hakîm – hikmet, akıl
- Perşembe (Jüpiter): El-Vâsi – genişlik, bereket
- Cuma (Venüs): El-Vedûd – sevgi
- Cumartesi (Satürn): El-Adl – adalet, denge
- Pazar (Güneş): En-Nûr – ilahi nur
Burada gezegen, bir gök cismi olmaktan öte, ilahi bir sıfatın yeryüzündeki yansımasıdır. Tasavvufî çalışma, bu günlerde ilgili esma ile bilinçli zikir yaparak iç gezegen katmanlarını arındırmayı hedefler.
Astrolojik haritada ise Almuten hesabı, kişinin doğum haritasında en güçlü gezegeni belirlemeye yarar. Almuten, haritanın hâkim bilincidir. Tasavvufî yorumda Almuten, kişinin ruhsal makamının ana frekansını gösterir.
- Kişinin temel mizacı
- Hayattaki ana sınavı
- Ruhsal gelişim ekseni
Eğer Almuten Satürn ise kişi disiplin, sabır ve zaman sınavından geçerek kemale yürür. Eğer Venüs ise sevgi üzerinden arınma yaşar. Bu anlamda Almuten, tasavvufî makamın hangi felek kapısından açılacağını gösteren kozmik işarettir.
Gezegen Makamları
- ☽ Ay → Adem Makamı (başlangıç bilinci)
- ☿ Merkür → İsa Makamı (hikmet ve kelam)
- ♀ Venüs → Yusuf Makamı (cemal ve aşk)
- ♂ Mars → Davud Makamı (celal ve mücadele)
- ♃ Jüpiter → Musa Makamı (şeriat ve hikmet)
- ♄ Satürn → İbrahim Makamı (sabır ve tecrid)
- ☉ Güneş → Muhammedî Hakikat (kalp merkezi)
Bu makamlar semboliktir ve insanın ruhsal yönelimini anlatır.
Tasavvufî yorumda Almuten, kişinin ruhsal makamının ana frekansını gösterir.
Tasavvuf geleneğinde insan, yalnızca et ve kemikten ibaret bir varlık değil; âlemin özü, mikrokozmosudur. Kadim astrolojide ise insan, göklerin izdüşümüdür. Bu iki yaklaşım birleştiğinde ortaya “kozmik insan yani Kamil İnsan” anlayışı çıkar.
İnsan bedeni, yedi katmanlı bir bilinç yapısına sahiptir. Bu katmanlar, klasik astrolojideki yedi görünür gezegenle (Satürn, Jüpiter, Mars, Güneş, Venüs, Merkür, Ay) sembolik bir paralellik taşır. Her gezegen bir bilinç kapısıdır; her bilinç kapısı insanın iç âleminde bir hâl ve mertebeye karşılık gelir. Ay bilinci (bedensel ve içgüdüsel katman) ile başlayan yolculuk, Satürn bilincinde (olgunluk, sorumluluk ve kemal) tamamlanır. Tasavvufî anlayışta insan-ı kâmil, göklerin nizamını kendi nefsinde dengeleyebilen kişidir. Satürn burada sınav, disiplin ve zaman bilincini temsil eder. Astrolojik anlamda Satürn’ün olgunlaşması, tasavvufî anlamda nefsin arınmasıdır.
Yedi Gezegen – Yedi Nefs Mertebesi – Yedi Çakra
Tasavvuf geleneğinde nefsin yedi mertebesi vardır:
- Nefs-i Emmare
- Nefs-i Levvame
- Nefs-i Mülhime
- Nefs-i Mutmainne
- Nefs-i Râziye
- Nefs-i Mardiyye
- Nefs-i Kâmile
Bu yedi mertebe, insan bedenindeki yedi çakra sistemiyle ve klasik yedi gezegenle sembolik bir eşleşme gösterir.
Ay – Kök Çakra – Nefs-i Emmare
Merkür – Sakral Çakra – Nefs-i Levvame
Venüs – Solar Pleksus – Nefs-i Mülhime
Güneş – Kalp Çakrası – Nefs-i Mutmainne
Mars – Boğaz Çakrası – Nefs-i Râziye
Jüpiter – Üçüncü Göz – Nefs-i Mardiyye
Satürn – Taç Çakra – Nefs-i Kâmile
Bu yolculuk, içgüdüsel bilinçten (Ay) başlayıp Satürn bilincinde tamamlanır. Satürn burada korku değil; kemal, zaman ve olgunluk makamıdır.
İnsan-ı Kâmil, göksel katmanların kendi nefsinde dengelendiği varlıktır. Astrolojik haritasında Satürn’ü bilinçli yaşayan kişi, sınavı idrak eder; kaderiyle kavga etmez, kaderiyle kemale yürür.
Ay → Beşeriyet
Güneş → Şuur
Satürn → Hikmet
Tasavvufî açıdan insanın kemale ermesi, Satürn bilincine ulaşmasıdır. Yani sınavı inkâr etmeden, zamanın öğretmenliğini tevekkül ile kabul ederek olgunlaşmasıdır.
“Her zerrenin başka bir dergâhı var, her zerreden O’na başka bir yol var
Herkesin seyri kendi kemaline, herkesin yakınlığı kendi hasbihaliyle…”
Feridüddin Attar
Beşer sistemden insan-ı kâmil sistemine geçiş, gökyüzünün içsel okunmasıyla mümkündür.Gezegenler hükmeden değil, tecelli eden sembollerdir. İnsan Âlem-i Sağîr olarak kendi göklerini içinde taşır. Yedi kat gök, yedi bilinç katıdır. On iki burç, insanın on iki karakter kapısıdır.
Astrolog Beyza Muslu
Yorumlar
Kalan Karakter: