Affetmek…
Dile kolay da kalbe zor bir kelime değil mi?
İnsan gerçekten affeder mi diye sordum kendime, aklıma bana üzüntü hissettiren birini düşünür iken.
Ben susmuştum yaşadıklarım karşısında. Bu ne anlama geliyordu sormamıştım o zaman kendime.
Bu bir kaçış mıydı? Unutmaya çalışmak mı? O kişiye sessiz bir savaş açmak mı?
Bi'sürü gerekçe sıralayabilir aslında insan değil mi? Ama tam da cevabını bulamaz.
Bence insan, öyle kolay kolay affetmez. Belki de hiç affetmez.
Sadece öfkenizin ateşi söner. Canınızı eskisi gibi yakmaz hal alır.
Yaşananı her neyse onu yaşatan ve mağdur olan için inkâr etmek söz konusu olamaz. Yaşatan kendini savunsa, kendince haklı gerekçeler sunsada.
Aksine, olan biteni bütün çıplaklığıyla kabul etmek gerekir.
Bize en çok “affet” diyenler, çoğu zaman yarayı açanlardır zaten.
“Büyüklük sende kalsın” denir ya. Nedir bu büyüklük Allah aşkına!
Burada ister istemez şu geliyor insanın aklına. Allah hata yapan kullarını affederken kul kim oluyorda affetmem diyor. İşte bu çok hassas bir nokta.
Oysa kimse, büyüklüğün bedelini ödemek istemiyor yaşamda.
Affetmek;
Haklıyken vazgeçmek mi?
İçinden bağırmak gelirken susmak mı?
“Ama ben haklıyım” cümlesini kurmayı kendine çok görmek mi?
İşte tam bu noktada, evet bu noktada şunu idrak etmek gerek.
Affetmek, yapılanı normalleştirmek değildir.
Affetmek, sınırları kaldırmak hiç değildir.
İnsan bazen affeder ama mesafeyi korur.
Bazen kalbinden siler ama hayatından değil.
Bazen de affettiğini sanır, sadece yorulmuştur.
Gerçek affediş;
Onu hatırladığında kalbin artık acımıyorsa, sıradanlaşmışsa
işte o zaman bir şeyler yerli yerine oturmuştur.
Ve en önemlisi ne biliyor musunuz?
İnsan en çok kendini affetmekte zorlanır.
“Nasıl izin verdim?”
“Neden bu kadar sustum?”
“Neden kendimi bu kadar ikinci plana attım?”
“Ben o gün elimden geleni yaptım mı? "
Sonuç mu?
İnsan affeder…
Aslında affettiği kendisidir aslında. Kendisine eziyet etmeyi bırakır. Olumsuz düşüncelerini, öfkelerini, keşkelerini salar gider hayatından.
Değer mi birilerinin yanlışları için hayatınızı mutsuz kılmaya?
Hadi " Canım Kendim" diye sarın kollarınızı bedeninize.
Hayat yaşamaya değer acısıyla, tatlısıyla.
Kalın sağlıcakla...
Yorumlar
Kalan Karakter: